مرکز اصلاح "اختلالات یادگیری" ایران.CCLD

نویسنده: دکتر حمید نورالهی مقدم / نورولوژیست / فوق تخصص پارکینسون و اختلالات حرکتی

تیک حرکت یا صدای سریع، ناگهانی و بی هدف است. غیر ارادی یا نیمه ارادی بوده و به سادگی در کنترل بیمار نیست.

تیک می تواند ساده باشد:    

 تیک می تواند پیچیده تر باشد:

  تیک در بچه ها بخصوص ۷–۶ سالگی شایعتر است. شدتش کم و زیاد می شود. معمولا با اضطراب و خستگی تشدید می شود. با تمرکز روی کارهای دیگر نظیر خواندن کتاب و بازیهای ویدیویی ممکن است کمتر شود. معمولا در خواب رخ نمی دهد؛ در نوجوانان و بزرگسالان  ممکن است درست قبل از بروز تیک بیمار حس خاصی در بدن خود داشته باشد که با بروز تیک رفع می شود. ممکن است بیمار بتواند بمدت کوتاه بطور ارادی جلوی بروز تیک را بگیرد.

  سندرم تورت:

- در این سندرم  تیک قبل از ۲١ سلگی شروع می شود.

- حداقل یکسال طول می کشد.

- بیمار بایستی هم تیک حرکتی و هم تیک صوتی داشته باشد که می توانند در دو برهه زمانی مختلف رخ دهند.

- شدت آن کم و زیاد می شود و ممکن است بعضی انواع تیک از بین بروند و نوع دیگری شروع شود.

- هیچ علت پزشکی دیگری یافت نمی شود.

سندرم تورت شایع است و بین ١ تا ١۰ در هزار کودک و نوجوان تخمین زده می شود.

مشکلات دیگری نیز در این سندرم بطور شایع دیده می شود که عبارتند از:

- اختلال توجه   

- بیش-فعالی     

- رفتارهای وسواسی   

- مشکلات یادگیری 

- مشکلات رفتاری  

- اضطراب یا افسردگی  

- اختلالات خواب  

- اختلال کنترل تکانه   

علت سندرم تورت مشخص نیست ولی در مواردی می تواند ژنتیک باشد.

 درمان سندرم تورت:

بایستی با والدین، معلم ها،  دوستان و همکلاسی ها و خود بیمار در مورد بیماری  صحبت شود. اگر تیک با فعالیتهای روزانه اجتماعی تداخل کند و یا احتمال آسیب فیزیکی داشته باشد بایستی درمان شود. داروهایی نظیر هالوپریدول، پیموزاید، ریسپریدون، سولپیراید، آریپیپرازول (Abilify)، سروکوئل (کوئتیاپین) و تترابنازین ممکن است تجویز شوند. لازم نیست که تیک بطور کامل از بین برود، چرا که برای از بین بردن کامل تیکها ممکن است به مقادیر بالای دارو نیاز باشد و عوارض داروها گاهی بیش از فواید آنهاست و حتی پس از قطع دارو نیز ممکن است ادامه یابد یا حتی بعضی عوارض ماه ها پس از قطع دارو شروع شوند.

گاهی برای بعضی تیک های مقاوم به داروهای خوراکی، از تزریق سم بوتولینوم (دیسپورت) درون عضلات مسئول بروز تیک استفاده می شود.

رفتار درمانی و دارو (نظیر ریتالین یا متیل فنید یت و کلونیدین؛ داروهای ضد افسردگی) برای اختلالات همراه تیک نظیر بیش-فعالی و  وسواس  گاهی لازم است، و برخی از همین داروها ممکن است تیک را تشدید کنند.

نوروفیدبک ممکن است در درمان برخی بیماران کمک کند.

نویسنده: دکتر حمید نورالهی مقدم / نورولوژیست / فوق تخصص پارکینسون و اختلالات حرکتی

تیک حرکت یا صدای سریع، ناگهانی و بی هدف است. غیر ارادی یا نیمه ارادی بوده و به سادگی در کنترل بیمار نیست.

تیک می تواند ساده باشد:    

 تیک می تواند پیچیده تر باشد:

  تیک در بچه ها بخصوص ۷–۶ سالگی شایعتر است. شدتش کم و زیاد می شود. معمولا با اضطراب و خستگی تشدید می شود. با تمرکز روی کارهای دیگر نظیر خواندن کتاب و بازیهای ویدیویی ممکن است کمتر شود. معمولا در خواب رخ نمی دهد؛ در نوجوانان و بزرگسالان  ممکن است درست قبل از بروز تیک بیمار حس خاصی در بدن خود داشته باشد که با بروز تیک رفع می شود. ممکن است بیمار بتواند بمدت کوتاه بطور ارادی جلوی بروز تیک را بگیرد.

  سندرم تورت:

- در این سندرم  تیک قبل از ۲١ سلگی شروع می شود.

- حداقل یکسال طول می کشد.

- بیمار بایستی هم تیک حرکتی و هم تیک صوتی داشته باشد که می توانند در دو برهه زمانی مختلف رخ دهند.

- شدت آن کم و زیاد می شود و ممکن است بعضی انواع تیک از بین بروند و نوع دیگری شروع شود.

- هیچ علت پزشکی دیگری یافت نمی شود.

سندرم تورت شایع است و بین ١ تا ١۰ در هزار کودک و نوجوان تخمین زده می شود.

مشکلات دیگری نیز در این سندرم بطور شایع دیده می شود که عبارتند از:

- اختلال توجه   

- بیش-فعالی     

- رفتارهای وسواسی   

- مشکلات یادگیری 

- مشکلات رفتاری  

- اضطراب یا افسردگی  

- اختلالات خواب  

- اختلال کنترل تکانه   

علت سندرم تورت مشخص نیست ولی در مواردی می تواند ژنتیک باشد.

 درمان سندرم تورت:

بایستی با والدین، معلم ها،  دوستان و همکلاسی ها و خود بیمار در مورد بیماری  صحبت شود. اگر تیک با فعالیتهای روزانه اجتماعی تداخل کند و یا احتمال آسیب فیزیکی داشته باشد بایستی درمان شود. داروهایی نظیر هالوپریدول، پیموزاید، ریسپریدون، سولپیراید، آریپیپرازول (Abilify)، سروکوئل (کوئتیاپین) و تترابنازین ممکن است تجویز شوند. لازم نیست که تیک بطور کامل از بین برود، چرا که برای از بین بردن کامل تیکها ممکن است به مقادیر بالای دارو نیاز باشد و عوارض داروها گاهی بیش از فواید آنهاست و حتی پس از قطع دارو نیز ممکن است ادامه یابد یا حتی بعضی عوارض ماه ها پس از قطع دارو شروع شوند.

گاهی برای بعضی تیک های مقاوم به داروهای خوراکی، از تزریق سم بوتولینوم (دیسپورت) درون عضلات مسئول بروز تیک استفاده می شود.

رفتار درمانی و دارو (نظیر ریتالین یا متیل فنید یت و کلونیدین؛ داروهای ضد افسردگی) برای اختلالات همراه تیک نظیر بیش-فعالی و  وسواس  گاهی لازم است، و برخی از همین داروها ممکن است تیک را تشدید کنند.

نوروفیدبک ممکن است در درمان برخی بیماران کمک کند.

نویسنده: دکتر حمید نورالهی مقدم / نورولوژیست / فوق تخصص پارکینسون و اختلالات حرکتی

تیک حرکت یا صدای سریع، ناگهانی و بی هدف است. غیر ارادی یا نیمه ارادی بوده و به سادگی در کنترل بیمار نیست.

تیک می تواند ساده باشد:    

 تیک می تواند پیچیده تر باشد:

  تیک در بچه ها بخصوص ۷–۶ سالگی شایعتر است. شدتش کم و زیاد می شود. معمولا با اضطراب و خستگی تشدید می شود. با تمرکز روی کارهای دیگر نظیر خواندن کتاب و بازیهای ویدیویی ممکن است کمتر شود. معمولا در خواب رخ نمی دهد؛ در نوجوانان و بزرگسالان  ممکن است درست قبل از بروز تیک بیمار حس خاصی در بدن خود داشته باشد که با بروز تیک رفع می شود. ممکن است بیمار بتواند بمدت کوتاه بطور ارادی جلوی بروز تیک را بگیرد.

  سندرم تورت:

- در این سندرم  تیک قبل از ۲١ سلگی شروع می شود.

- حداقل یکسال طول می کشد.

- بیمار بایستی هم تیک حرکتی و هم تیک صوتی داشته باشد که می توانند در دو برهه زمانی مختلف رخ دهند.

- شدت آن کم و زیاد می شود و ممکن است بعضی انواع تیک از بین بروند و نوع دیگری شروع شود.

- هیچ علت پزشکی دیگری یافت نمی شود.

سندرم تورت شایع است و بین ١ تا ١۰ در هزار کودک و نوجوان تخمین زده می شود.

مشکلات دیگری نیز در این سندرم بطور شایع دیده می شود که عبارتند از:

- اختلال توجه   

- بیش-فعالی     

- رفتارهای وسواسی   

- مشکلات یادگیری 

- مشکلات رفتاری  

- اضطراب یا افسردگی  

- اختلالات خواب  

- اختلال کنترل تکانه   

علت سندرم تورت مشخص نیست ولی در مواردی می تواند ژنتیک باشد.

 درمان سندرم تورت:

بایستی با والدین، معلم ها،  دوستان و همکلاسی ها و خود بیمار در مورد بیماری  صحبت شود. اگر تیک با فعالیتهای روزانه اجتماعی تداخل کند و یا احتمال آسیب فیزیکی داشته باشد بایستی درمان شود. داروهایی نظیر هالوپریدول، پیموزاید، ریسپریدون، سولپیراید، آریپیپرازول (Abilify)، سروکوئل (کوئتیاپین) و تترابنازین ممکن است تجویز شوند. لازم نیست که تیک بطور کامل از بین برود، چرا که برای از بین بردن کامل تیکها ممکن است به مقادیر بالای دارو نیاز باشد و عوارض داروها گاهی بیش از فواید آنهاست و حتی پس از قطع دارو نیز ممکن است ادامه یابد یا حتی بعضی عوارض ماه ها پس از قطع دارو شروع شوند.

گاهی برای بعضی تیک های مقاوم به داروهای خوراکی، از تزریق سم بوتولینوم (دیسپورت) درون عضلات مسئول بروز تیک استفاده می شود.

رفتار درمانی و دارو (نظیر ریتالین یا متیل فنید یت و کلونیدین؛ داروهای ضد افسردگی) برای اختلالات همراه تیک نظیر بیش-فعالی و  وسواس  گاهی لازم است، و برخی از همین داروها ممکن است تیک را تشدید کنند.

نوروفیدبک ممکن است در درمان برخی بیماران کمک کند.