تشخیص افتراقی بیماری اوتیسم با کدام بیماری دیگر روانپزشکی کودکان است

علائم این بیماری در سال های اول زندگی شروع می شود . والدین اغلب در سالهای دوم و سوم به ناراحتی کودک پی می برند ولی آنچه مسلم است بیماری حتماً قبل از سی ماهگی شروع می شود. ( وجه تمایز با اسکیزوفرنی زودرس کودکان )


به علت اینكه شیوع این بیماری چندان زیاد نیست ممكن است با دیگر بیماری های روانی دوران كودكی مثل اختلالات رت، آسپرگرو سایكوز (اسكیزوفرنی) دوران كودكی اشتباه گرفته شوند، ولی امروزه متخصصان به راحتی می توانند اوتیسم را تشخیص دهند
تشخیص كودكان با اختلال كمبود توجه ، اختلالات یادگیری و اوتیسم رو به افزایش است مطالعات اخیر نشان می دهند كه این ناتوانایی ها در یك امتداد و بسته به شدت علائم قرار دارند. علل احتمالی بسیاری برای این بیماریها وجود دارد. مشكلات مغزی ناشی از تولد یا دیگر تروماهای فیزیكی ، عملكرد كاهش یافته سیستم ایمنی كه توسط آلرژیها ، بیماریهای متعدد و عفونتهای قارچی سیستمیك مشخص می شود و در معرض قرارگیری بیش از حد به آنتی بیوتیك ها و واكنش به ایمن سازی و مشكلات ارثی و مادرزادی می توانند علل احتمالی ایجاد این گونه بیماریها باشد

اختلال اوتیستیک را نباید با واژه اوتیسم به معنای گوشه گیری اشتباه کرد. این بیماری یک مورد در هر پنج هزار کودک گزارش شده است در اثر کتب روانپزشکی بیماری را یک مورد در دو هزار تولد می دانند و تعداد پسران را چهار تا پنج برابر بیشتر از دختران گزارش می دهند و دختران بیمار دارای علائم عقب ماندگی شدیدتر و اکثراً دارای سوابق خانوادگی اختلالات درکی هستند.

اختلال بیش فعالی تا چه حد با اوتیسم رابطه دارد؟
تعداد زیادی از اوتیستیك ها تا حدی بیش فعالی هم دارند و دارای سطح تحرك بالایی هستند . در كل در اختلالات روانی، فرد مبتلا علاوه بر اختلال شاخصی كه دارد دارای علایم و نشانه های دیگری از سایر بیماری ها هم هست، ولی ضرورتاً اوتیستیك ها دارای تحرك زیاد نیستند.

رضا منصوری‌فر: خواهشمند است اطلاعاتی در مورد بیماری اوتیسم (نوع خفیف) و بیش فعالی و نحوه تمیز دادن این دو از هم ارائه فرمائید.
اختلال كم توجهی بیش‌فعالی نوعی اختلال روانی دوران كودكی است كه كودكان مبتلا به آن قدرت تمركز طولانی مدت بر روی مسایل را از دست می‌دهند. این كودكان گاهی رفتارها و حركات غیرقابل انتظار و كنترل نشده‌ای را نیز از خود بروز می‌دهند. در كل به علت عدم تمركز كافی در این بیماری، معمولا كودكان مبتلا از نظر درسی و تكامل قابلیت‌های ذهنی و یادگیری‌ دچار عقب ماندگی می‌شوند. حدود 5 درصد از كودكان دبستانی به درجاتی از بیماری مبتلا هستند. هیچ روش خاصی برای پیشگیری وجود ندارد اما در حال حاضر درمان‌های خاصی برای این بیماری وجود دارد. یكی از مهمترین قسمت‌های درمان این بیماری را مشاوره یك روانپزشك با كودك و والدین بیمار تشكیل می‌دهد. رفتار درمانی و شناخت درمانی در اصل مهم‌ترین قسمت‌های درمان بیماری را تشكیل می‌دهند. البته داروهای خاصی نیز برای درمان مفید شناخته شده‌اند كه به علت عوارض جانبی درصورت مصرف نامناسب،‌از نام بردن آنها معذوریم. روانپزشك شما حتما این داروها را نیز برای كودك شما تجویز خواهد كرد. چرا كه بهترین اثرات درمانی زمانی ظاهر خواهند شد كه از تركیب دارو درمانی و رفتار درمانی استفاده می‌شود. با معلم مدرسه كودك خود ارتباط نزدیك داشته باشید. معمولا این كودكان نسبت به بچه‌های عادی به كمك بیشتری در درس‌ها نیاز دارند كه نباید از آن دریغ كنید. اوتیسم علائمی كاملا متفاوت دارد و در نوبتی دیگر در مورد آن كاملا توضیح خواهیم داد.